Havaya kalksın rakı kadehlerimiz !

O lafı etme Halil.. Etme!


Şimdi uzaklardasın..

Bize ölmek yok..

Kalmayı bildik hep. Kalmayı öğretildik.

Kalmaya kurulduk. Kalmayı seçtik.
Gidenin ardından bakamadık ilk başlarda.
Sonra bakabilmeyi öğrendik o giderken.
Öylesine alıştık ki el bile sallar olduk.
Hep kalmak vardı bizim için.
Gitmek diye bir şey yoktu ki.
Sonra sonra aklımız bastı.
Gidenler nasıl gidiyordu peki?
Evet, gitmeyi istedik çok zaman.
Denedikte tökezleye tökezleye gidebilmeyi.
Ardımızdan damlayan kanlar ele verdi bizi hep.
Giderken yaralanıyorduk biz diğer gidenlerin aksine.
İlk başlarda arkamıza dönüp bakacak cesareti bulamadık.
Sanki bakarsak aynen geriye koşmaya başlayacakmışız gibi geldi.
Arkamıza bakabilmeyi öğrendik bir zaman sonra.
Gözlerimizden akan damlaları gizleyebilmeyi denedik hep o anlarda.
Gülebilmeyi öğrendik giderken belki yalandan belki de samimi.
Gülerek gittik hep daha sonraları hem de arkamıza baka baka.
Yani biz gidebilmeyi sizden öğrendik, öğretildik.
Bir gün arkanıza bakarsanız gülümseyen suratlarımızı göreceksiniz.
Bel ki siz de gülümseyeceksiniz yüzümüze,
ama bir şey daha var ki bize öğretmediğiniz, öğretilmediğimiz.
Dönüş yollarını unuttuk biz.
Sanmayın ki döneriz artık geriye.
Ölmek var, dönmek yok !